BİLİNMEZLİKLERDEYİM

 

         Rüzgârın savurduğu bir sahildeyim bugün. Soğuk hissiz dalgalar çarpıyor yüzüme. Maviliklerin, engin denizin göründüğü yerde maviyi göremiyorum. Simsiyah uçsuz bucaksız gökyüzünün şairi oldum bugün. Yıldızların verdiği ilham içimde büyüdü. Aya başvurdum önce o olmalıydım büyümeliydim. Fakat güneş daha büyüktü. Tek fark o gündüz ben geceydim.

         Hayaller savurdu bedenimi. Ruhum bilmediğim bir yerde gezindi. Bir sürü insan vardı çevremde ama ben hissedemedim hiçbirini. Baktım, göremedim sevgiyi. Bulutların üzerinde oturdum günlerce. Neyi görmek istediğimi bilmiyordum aslında. Duymak istediğim neydi onu da bilmiyordum. Sadece kulağım bir ses arıyordu ve o ses gelmedi. Geldiğinde ise vakit çok geçti. Zindanın kapıları kapanmıştı bir kere ve anahtarı, göremediğim denizde bilinmeyenlere gidiyordu.

           Umut denen binam yıkıma uğramıştı. Yavaş yavaş çatlıyordu. İşe yaramaz bir hale gelmişti. İçinde yaşayanı da gömecekti kendiyle birlikte. Gömülmemek için terk ettim binayı. Ne yazık ki bana ait olan bina ben çıkınca yıkıldı. Hayal pencerelerim kırıldı. Mutluluk kapılarım ise paramparça oldu. Sadece hüzün yığını kaldı geride. Ve ben kaldım geride.

 

                                                                                       Rukiye EROL

                                                                                         22.10.2004

                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Cuma

Sosyal Medyada Paylaş Facebook Twitter Google+

Etiketler: , , , , , , , , ,
Eklenme Tarihi: 16 Aralık 2015

Facebook Yorumları

Konu hakkında yorumunuzu yazın